Ο παραλογισμός του ελληνικού κεντρικού μοντέλου ανάπτυξης και καταπολέμησης της ανεργίας

Όλοι στην Ελλάδα μιλάνε για ανάπτυξη της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας ώστε να μειωθεί η ανεργία. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η προσέγγιση ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας συνδέεται όχι όπως θα όφειλε με φιλελεύθερες πολιτικές (όπου ο φιλελευθερισμός αντιτίθεται σε κάθε είδους επιχειρηματικής επιχορήγησης και παρέμβασης του κράτους στην οικονομία παρά μόνο εποπτικά) αλλά με καταστροφικές σοσιαλιστικές (κρατιστικές) πρακτικές.

Κατά το πρόσφατο παρελθόν επενδύθηκαν από το ελληνικό δημόσιο (δηλαδή από τους φόρους μας) δισεκατομμύρια ευρώ για:

- έναρξη νέων επιχειρήσεων και

- πρόσληψη ανέργων

Ακόμη και στις μέρες μας, εν μέσω οικονομικής κρίσης, το ελληνικό κράτος θα διαθέσει:

-2,5 δις ευρώ σε εγγυήσεις από το ΤΕΜΠΜΕ (Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών & Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων) ως ποσοστό 80% δανείων μικρομεσαίων επιχειρήσεων από τράπεζες

- 1 δις ευρώ από το ΤΕΜΠΜΕ για κάλυψης δαπανών αγοράς πρώτων υλών, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και άλλων άυλων αγαθών

-1 δις ευρώ από το ΤΕΜΠΜΕ για εξόφληση οφειλών στην εφορία και σε ασφαλιστικά ταμεία

- 750 εκ ευρώ ώστε οι επιχειρήσεις να διατηρήσουν μη-παραγωγικές θέσεις εργασίας

- 730 εκ ευρώ σε επιδοτήσεις ασφαλιστικών εισφορών σε ορίζοντα πενταετίας ώστε οι επιχειρήσεις να προσλάβουν νέους ανέργους

- 430 εκ ευρώ του ΕΠΑΝ ΙΙ από πόρους του Ελληνικού Δημοσίου (βελτίωση ανταγωνιστικότητας και εξωστρέφειας)

Που έγκειται ο παραλογισμός του συστήματος επιχορηγήσεων και του κρατιστικού μοντέλου ανάπτυξης:

Ας υποθέσουμε ότι ιδρύσατε μια μικρομεσαία ή μικρή επιχείρηση παροχής υπηρεσιών για την οποία δανειστήκατε τραπεζικά κεφάλαια και στην οποία επενδύσατε όλες τις οικογενειακές σας αποταμιεύσεις καθώς και χιλιάδες ώρες εργασίας. Η επένδυση και το ρίσκο που λάβατε τελικά απέδωσε καρπούς και αρχίσατε μετά από μερικά χρόνια να εμφανίζεται κέρδη. Έρχεται λοιπόν τότε το κράτος και σας φορολογεί με 45% επί των κερδών σας. Ως εδώ καλώς. Μετά όμως το κράτος αποφασίζει να πάρει τις φορολογικές σας εισφορές και με αυτές να χρηματοδοτήσει άμεσα ή να εγγυηθεί ένα δάνειο ή να επιχορηγήσει την πρόσληψη προσωπικού ενός άλλου νέου επιχειρηματία ο οποίος αποφασίζει να δραστηριοποιηθεί στον ίδιο με εσάς κλάδο. Ο νέος αυτός επιχειρηματίας είναι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους οι οποίοι με περίσσια ευκολία (αφού δεν επενδύουν σημαντικά ιδία κεφάλαια) αποφασίζουν αντί να παραμείνουν άνεργοι ή να εργαστούνε για μισθό 700 ευρώ να δοκιμάσουν την τύχη τους στον επιχειρηματικό στίβο. Επιπρόσθετα, λόγο της μη – ανάληψης σημαντικού προσωπικού ρίσκου ο νέος αυτός επιχειρηματίας δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να συντάξει ένα επιχειρηματικό πλάνο και να κάνει έρευνα αγοράς. Ως εκ τούτου αποφασίζει να στήσει την επιχείρηση του στην ίδια τοπική αγορά στην οποία δραστηριοποιήστε και εσείς καθώς και άλλοι παλαιότεροι ανταγωνιστές σας, η οποία ωστόσο λόγω του ήδη υψηλού τοπικού ανταγωνισμού δεν ενδείκνυται για την εισαγωγή νέων παικτών.

Έχετε τώρα αποκτήσει έναν απρόσμενο ανταγωνιστή ο οποίος μάλιστα δεν έχει επενδύσει ιδία κεφάλαια και με μεγάλη ευκολία κάνει αυθαίρετες και πέραν πάσας λογικής εκπτώσεις προς τους κοινούς σας πελάτες. Με την πρακτική αυτή μειώνονται άμεσα τα κέρδη σας και έτσι παύεται να καταβάλλεται φόρους. Ταυτόχρονα, για να επιβιώσει η επιχείρηση σας αναγκάζεστε να δανειστείτε πρόσθετα κεφάλαια κίνησης. Το ίδιο συμβαίνει και με τους άλλους παλαιούς ανταγωνιστές σας.

Λίγα χρόνια μετά ο ευκαιριακός ανταγωνιστής σας - μη αντέχοντας ως νέος τον ανταγωνισμό - κλίνει την επιχείρηση του. Τι αφήνει πίσω; Τον εαυτό του τελικά χρεωμένο, απογοητευμένο και με χιλιάδες ώρες άσκοπης εργασίας. Εσάς και τους άλλους συναδέλφους σας καταχρεωμένους προς τις τράπεζες. Ένα κράτος το οποίο υπέστη σημαντική απώλεια φοροεισπράξεων. Μία ακόμη κακή κρατική επένδυση η οποία θα μπορούσε να κατευθυνθεί προς την μείωση του ελλείμματος. Με άλλα λόγια όλοι βγαίνουν χαμένοι.

Θέλει το κράτος πραγματικά να μειώσει την ανεργία; Τότε ας διακόψει κάθε σοσιαλιστική πρακτική επιχορήγησης και παρέμβασης στην οικονομία και ας υιοθετήσει φιλελεύθερες πολιτικές όπως:

- Μείωση της γραφειοκρατίας η οποία πλήττει κυρίως τις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις (http://dimosio4ever.blogspot.com/2009/10/blog-post_07.html )

- Κατάργηση του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων (ΚΒΣ)

- Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών σε ΙΚΑ και ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) και άλλων εργοδοτικών εισφορών ώστε να μειώνεται το επιχειρηματικό ρίσκο και να υποβοηθούνται οι νέες προσλήψεις ανέργων (66% σε σχέση με τον καθαρό του μισθό πληρώνει ο έλληνας μισθωτός σε κρατήσεις http://www.market-talk.net/index.php/id/5704 ) και αντικατάσταση της δημόσιας ασφάλισης με ιδιωτική (http://www.youtube.com/user/greekliberals#p/u/44/WVdzVNv-MPI).

- Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (μεταφορές, νομικές υπηρεσίες κ.α.)